Reviews


“Hinter dem Künstlernamen Anjù verbirgt sich eine weitgereiste Ulmerin. Anjù lebte in den USA, in England, vor allem aber in Italien. Dort, in Florenz, studierte die Musike­rin Jazz-Gesang bei Titta Nesti. Seit vier Jahren schreibt Anjù ihre eigenen Stücke – Lieder, die sich aus burleskem Variete-Gesang, Jazz-Improvisation und Tango­rhythmen speisen. In Italien produzierte sie nun auch ihr erstes Album, für dessen Einspielung sie zwar keine prominenten, dennoch aber hervorragende Jazzmusiker engagierte. “Just Get Lost” ist ein Debüt, das eine erstaunlich deutliche eigene Handschrift zeigt. Eine Künstlerin, die man im Auge behalten sollte.”
(Veronika Schreiegg)

Radio Bayern 2, kulturWelt

“Anju has a deep earthy voice that marries well with the blues based jazz she sings. The music is bouncy and the lyrics are fresh, all composed and produced by Anju. Each of the dozen tracks has a cool feel with stories about love and Anju’s life experiences in several countries (England, Italy, Germany & USA). Among the best are “A Slow Night For Crime”, “When The Sun Comes Up I’m Gone” and “Moni”. The net effect is positive and worth trying.” (O´s Notes)

O´s Place Jazz Newsletter

It’s very easy to “Just Get Lost” in this album from Anjù

A Few years ago I heard a song on Soundcloud that I immediately adored. It was a jazzy little number played on acoustic guitar and the accompanying vocal just hit that sweet spot – you know, that spot where you just stop everything you doing and listen. Here was a woman destined to sing jazz and lounge songs.
Many Soundcloud songs later, most of which repeated that initial connection I felt between style and songstress, there is a full debut album. [ Ok, so strictly speaking it’s the second album as there was an acoustic album in 2012 called The Attic Sessions – four songs from which get the full band treatment on this new record]
And a delightful record it is too. A collection of twelve self penned songs that take in both American and European jazz influences, and sprinkles on soupcon of latin, bossa nova, and cool blues to add additional colour.
There isn’t really a dud track on the whole record, and most of it is simply a delight. Whether it be the laid back and atmospheric piano driven English Afternoon or Like the Sea, or the foot tapping melodies of A Slow Night for Crime and When the Sun Comes up I’m Gone, or even the smokey Jazz club MMH MMH, MMH MMH, this is a great collection of self penned songs.
When I listen to the album I hear the influences of Kurt Weill, Sting, and New Orleans Jazz (and more). But it’s not all that you’d expect, What would I Give for example actually has a has a touch of the Terry Jack’s ‘Season’s in Sun’ melody about it, but in a good way.
The album was recorded at Jambona Lab in Cascina, Italy. Anju produced it herself and it was well engineered by Antonio Castiello. She’s brought together a great set of Tuscan musicians including: Silvia Bolognesi (double bass), Andrea Melani (drums), Piergiorgo Pirro (piano), and Tony Cattano (trombone) to help add colour and depth to her songs. They sound a great bunch of guys to play with…”
(Scott Vine)

Information Overload

“Er is thans weinig bekend over de Duitse zangeres en liedjesschrijfster Anjù. Over haar nieuwe album, genaamd “Just Get Lost”, valt gelukkig wel het een en ander te vertellen. Anjù heeft de twaalf door de blues-stijl beïnvloede jazzliedjes opgenomen in het Italiaanse plaatsje Casina. Vanaf het titelnummer dat het album opent tot aan het afsluitende Mama, You’ve Done Me Wrong houdt ze de aandacht vast van de luisteraar met stijlvolle en opvallende composities. Anjù maakt indruk door een eigenzinnige aanpak, de soms dissonant klinkende cello, trombone of klarinet en de verstilde momenten van Piergiorgio Pirro’s pianospel. Met haar atletische stemcapriolen, die ze volledig onder controle heeft en de subtiele klasse van haar verleidelijke vocalen roept ze gedurende het gehele album een gemoedelijke sfeer op.
Op het album “Just Get Lost” zijn talrijke muzikale invloeden vertegenwoordigd uit diverse landen. Duitsland met de theatrale stijl van Kurt Weill (There’s Always Gonna Be Somebody), de jazzklanken uit een rokerige Amerikaanse nachtclub (Mmmh-mmh, Just Get Lost en What Would I Give), de Bossa Nova en Tango uit Italië (Moni en When The Sun Comes Up) en het natte Engelse klimaat in de mooie, melancholische jazzballad English Afternoon. Gedragen door de fijnzinnige begeleiding van diverse Toscaanse sessiemuzikanten. Weergaloze muziek die onderhuids zijn kracht uitoefent. Stilletjes genieten met oren open en ogen gesloten.”
(Johan Schoenmakers)

Altcountryforum

“Anju is de artiestennaam van een Duitse zangeres. Het was een verrassing dit op het net te ontdekken. Haar muziek doet mij helemaal in niets aan Duitsland denken. De foto’s op de hoes en in het boekje tonen Zuiderse landschappen en de namen van de muzikanten klinken alles behalve Duits. De plaat werd dan ook opgenomen in Toscane met lokale muzikanten. Hierdoor krijgt de plaat een soort van loom, zomers gevoel. Deze laid back sfeer maakt dat je bij het beluisteren van de muziek je in een rustige nachtclub of restaurant waant met een band die ter vermaak speelt. Maar is de artieste Anju nu een uitgeweken muzikante of iemand die toevallig daar terechtkwam voor de opname van een plaat? Misschien kom ik er ooit nog achter.

Op deze plaat deed ze veel zelf: producen, alle songs schrijven en met haar zang en gitaarspel de songs het nodige cachet geven. Je moet haar muziek situeren in de categorie waar ook Madeleine Peyroux in zit. De plaat opent met het knappe titelnummer dat jazzy klinkt, mooie blazers krijgt om de song in te kleuren en de mooie, warme stem van Anju. Haar uitspraak van het Engels is trouwens zeer goed. Iets experimenteler gaat het er aan toe in “When The Sun Come’s Up I’m Gone” : mooi pianospel met dan tussendoor plots een dissonant klinkende cello. Het doet dan weer denken aan de film Cabaret of het werk van Kurt Weill.

Het feit dat er bij de recensie folk staat komt door een nummer als “Like The Sea” waarop de begeleiding minimaal is (piano & cello) en de voordracht centraal staat. Hierop doet ze denken aan de grote folkzangeressen als June Tabor of Sandy Denny. Het werken in Italië heeft ervoor gezorgd dat er een Zuiders tango achtig ritme in “Moni” is geslopen.

Opvallend zijn de arrangementen en instrumentale inkleuring. De hele plaat door is de begeleiding sober, met genoeg ruimte voor de instrumenten en vooral om haar stem te laten schitteren. Zo is “Mmh-mmh, Mmh-mmh” daar een mooi voorbeeld van. Het meest radiovriendelijke nummer van de plaat is “The Simple Things” met een klarinet in de hoofdrol. Wil je helemaal kippenvel krijgen luister dan naar het wondermooie “What Would I Give” met zang die top is, akoestische gitaar die zachtjes tokkelt en viool die af en toe komt de toon zetten. Klasse. Ook de afsluiter “Mama, You’Ve Done Me Wrong” heeft een swing effect dat je aan Lady Linn doet denken.

Bij het aankopen van deze cd leef je een klein uur of 12 nummers lang in de wereld van Anju. Ik vond het er aardig vertoeven. Ik kan de lezer enkel hetzelfde aanraden.” (Lisael)

Rootstime.be

Advertisements